Praktyka handlu uprawnieniami do emisji CO2 wykształciła trzy odmienne standardowe wzorce kontraktów: European Federation of Energy Traders ("EFET") Allowance Appendix; International Emissions Trading Association ("IETA") Master Agreement; and the Confirmation of OTC Physically Settled EUA Transactions to the 1992 International Swaps and Derivatives Association ("ISDA") Master Agreement.

 

Wskazane standardy umowne zostały zaprojektowane do różnych celów i są używane w różnych branżach, stąd w publikacjach podkreśla się celowość zasięgnięcia fachowej porady prawnej przed zawarciem któregokolwiek z nich.

 

Kontrakty ISDA traktują handel uprawnieniami do emisji CO2 jako część szerszego zakresu transakcji rynku pieniężnego oraz transakcji z rozliczeniem fizycznym, stąd ich zastosowanie przede wszystkim w sektorze bankowym. Kontrakt EFET jest dodatkiem do szerszej umowy handlowej, której przedmiotem jest energia elektryczna. Tylko standard umowny IETA jest zaprojektowany specjalnie dla handlu uprawnieniami do emisji.

 

Chociaż wskazane umowy ramowe są w podstawowych zarysach podobne (będąc platformą, która reguluje stosunki prawne pomiędzy stronami poszczególnych porozumień transakcyjnych), to jednak występują pomiędzy nimi istotne różnice.

 

Tymi różnicami w szczególności są:

 

a) prawem właściwym dla umowy ramowej EFET jest prawo niemieckie, w umowie ISDA przewidziano wybór pomiędzy właściwością prawa angielskiego oraz prawa stanu Nowy Jork, dla umowy IETA prawem właściwym jest prawo angielskie

- o ile strony inaczej nie postanowią;

 

b) ze względu na różny kontekst umów ramowych, odmienne są postanowienia dotyczące zakresu dopuszczalnych potrąceń płatności. W umowie IETA oczywiście mogą być potrącane wzajemne płatności dotyczące transakcji, których przedmiotem są uprawnienia do emisji CO2 ale pod rządami umów ramowych EFET i ISDA do rozliczenia (potrącenia) wzajemnych płatności mogą być włączone inne transakcje - nie dotyczące tylko uprawnień do emisji;

 

c) umowa ramowa IETA nie posługuje się pojęciem niezależnego „agenta ds. obliczeń", dla określenia kosztów zastępczych;

 

d) choć postanowienia dotyczące siły wyższej są podobne, awarie po stronie Głównego Administratora niezależnego rejestru transakcji (Central Administrator - w rozumieniu art. 20 Dyrektywy 2003/87/EC) są wyłączone z zakresu siły wyższej w IETA ale są przesłanką siły wyższej w kontraktach EFET i ISDA;

 

e) zakres płatności związanych z rozwiązaniem umowy w przypadku siły wyższej jest istotnie poszerzony w przypadku umowy ISDA;

 

f) określenie przypadków naruszenia umowy (event of default) oraz istotnej niekorzystnej zmiany (material adverse change) nie jest ujednolicone - w tym zakresie zaleca się przegląd prawny w celu wyboru najwłaściwszego wzoru umowy ramowej.

 

Źródło:

Overview Report: Legal Frameworks for Emissions Trading in the European Union, 2006