Awaria ITL, przekroczenie CPR czy tzw. Eligibility Criteria są zdarzeniami, które mogą spowodować niewykonanie zobowiązań w zakresie handlu emisjami.

Są to zdarzenia niezależne od stron umowy, nie mieszczą się jednak na ogół w umownych klauzulach siły wyższej.

W artykule omawiamy sposoby wypracowane przez sektor handlu emisjami mające na celu zarządzanie ryzykiem wynikającym z ewentualności wystąpienia powyższych zdarzeń.

Porównaliśmy zapisy o sposobach dokonywania zawiadomień w aktualnych wersjach standardowych wzorców umownych IETA, EFET i ISDA. Najbardziej dopracowane zapisy w tym zakresie wg naszej oceny zawiera standard ISDA.

Ustalenia zawarte w artykule upoważniają do zadania pytań – czy na gruncie polskiego systemu prawnego wybór w umowach IETA opcji polegającej na zaznaczeniu w załączniku nr 2 do umowy, że obok danej strony występuje podmiot kontrolujący, w ogóle ma sens i czy wiążą się z tym dla stron (w szczególności dla strony dokonującej wyboru takiej opcji) jakiekolwiek korzyści.


Zgodnie z punktem 12.2 (d) (iv) umowy IETA strona umowy ma 30 dni na spowodowanie wycofania zgłoszonego w stosunku do niej wniosku o upadłość - pod rygorem wystąpienia „Przypadku Naruszenia” (Event of Default) i ryzyka zerwania umowy przez kontrahenta. W polskich realiach to może sporo kosztować.

Proponujemy brzmienie zapisu części II Załącznika Nr 2 do umowy ramowej IETA (Postanowienia dodatkowe) - zmiana definicji „Odpowiedniego Podmiotu („Relevant Entity”), w przypadku wprowadzenia do umowy "Podmiotu Kontrolującego".