Ustawodawca znowu nie dostrzega, że nie każdy transfer uprawnień ma za podstawę tylko umowę sprzedaży.

 

Oczywistym jest, iż w warunkach zwykłego obrotu gospodarczego instalacja objęta wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji może zostać zbyta – przykładowo jako zorganizowana część przedsiębiorstwa (lub całe przedsiębiorstwo). Powstaje pytanie, co w takiej sytuacji dzieje się z zezwoleniem na emisję i jaki jest pod tym względem status nabywcy takiej instalacji.


Komisja Europejska czeka do 3 sierpnia 2009 r. na uwagi i propozycje dotyczące założeń do projektu rozporządzenia o auctioningu uprawnień do emisji CO2. Niemcy promują i wdrażają własną koncepcję aukcji giełdowych. Niebawem okaże się, czy polskie firmy i rząd wezmą aktywny udział w wypracowaniu korzystnych (a przynajmniej nie szkodzących polskiej gospodarce) rozwiązań, czy też pozostaną w tym procesie statystami.


Paradoksem jest, iż zasadnicza kontrowersja podczas procesu legislacyjnego dotyczącego uchwalonej przez Sejm 19 czerwca 2009 r. ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych lub innych substancji dotyczyła tylko roli lasów, natomiast całkowitym milczeniem pomija się umocowanie prawne planów redukcji emisji – stanowiących „być albo nie być” dla wielu polskich firm a już energetyki w szczególności.


W odniesieniu do najnowszego ustawodawstwa Unii Europejskiej w zakresie ochrony klimatu, pakietu klimatycznego, systemu handlu emisjami oraz przydziałów uprawnień do emisji CO2 wiele kontrowersji budzi w ostatnim czasie kwestia równego traktowania przedsiębiorstw a nawet Państw Członkowskich.

Warto przyjrzeć się zatem, czy taka zasada obowiązuje również w zakresie alokacji uprawnień do emisji a jeżeli tak, to jak jest rozumiana.

Załączniki:
Pobierz plik (EUETS a zasada niedyskryminacji.pdf)EUETS a zasada niedyskryminacji.pdf[ ]152 kB

Podkategorie