Różnica kwalifikacji prawnej sytuacji zasygnalizowanych w tytule artykułu – aczkolwiek dla laika dość subtelna – jest dość istotna a brak rozróżnienia tych kwestii może wywołać niekorzystne skutki prawne. Warto to uwzględnić również w przypadku analizy nieodpłatnych przydziałów dla polskich przedsiębiorstw w trzecim okresie rozliczeniowym 2013-2020.

W analizach prowadzonych w krajach Unii Europejskiej istotny – i dotychczas nierozstrzygnięty definitywnie i jednolicie wątek – dotyczy zakwalifikowania uprawnień do emisji CO2 jako praw na dobrach niematerialnych albo jako instrument finansowy. Wątpliwości te występują także na gruncie polskiego systemu prawnego nawet w zakresie tak podstawowych kwestii, jak kwalifikacja, czy uprawnienia do emisji są prawem czy też po prostu towarem.


Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji wymienia umowę sprzedaży jako jedyną, która może być zastosowana w odniesieniu do zbywania uprawnień do emisji CO2. Tymczasem jest to klasyczny błąd ustawodawcy i budzi zdziwienie dlaczego – mimo czteroletniego okresu obowiązywania ustawy - dotychczas nie został naprawiony.


Procedura przewidziana w Pakiecie Klimatycznym pozwala Komisji Europejskiej na odrzucenie - aż do 31 marca 2012 r. - proponowanych przez Polskę nieodpłatnych przydziałów uprawnień do emisji CO2. Koszty związanego z tym ryzyka (prawnego, inwestycyjnego) poniosą zapewne wszyscy odbiorcy energii elektrycznej.


Załączniki:
Pobierz plik (Nieodpłatne przydziały.pdf)Nieodpłatne przydziały uprawnień do emisji CO2 w okresie rozliczeniowym 2013-202[Ryzyka prawne związane z uregulowaniem zasad nieodpłatnych przydziałów uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym 2013-2020]145 kB


Niektóre problemy formalno-prawne dotyczące zamówień  publicznych w handlu uprawnieniami do emisji CO2 są już rozwiązane - szkoda tylko, że tak późno.

Podkategorie