W grudniu 2011 r. Minister Środowiska Marcin Korolec podtrzymał projekt ustawy o systemie bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania i skierował go do rozpatrzenia na najbliższym posiedzeniu Rady Ministrów. Projekt tej ustawy upubliczniono stronach Rządowego Centrum Legislacyjnego. Aby nie być zaskoczonym, warto w przedsiębiorstwach podjąć odpowiednio wcześnie działania przygotowujące firmę do udziału w systemie. Co zatem jest pilnie do zrobienia?


Wartość rynkowa uprawnień do emisji przydzielonych nieodpłatnie na podstawie art. 10c Dyrektywy 2003/87/WE nie może przekroczyć ogólnej wartości inwestycji podjętych przez beneficjenta – na poziomie grupy kapitałowej.
Jeżeli ogólne koszty inwestycyjne przekraczają wartość rynkową uprawnień do emisji przydzielonych nieodpłatnie, beneficjenci darmowych EUA będą zobowiązani przenieść jednostki do specjalnego mechanizmu, który będzie finansował inne inwestycje ujęte w Krajowym Planie Inwestycyjnym.

Tak przynajmniej wynika z niedawno opublikowanego projektu Komunikatu Komisji Europejskiej w sprawie zasad pomocy publicznej w kontekście Unijnego Systemu Handlu Emisjami (draft Commission Communication Guidelines on Certain State Aid Measures in the Context of the Greenhouse Gas Emission Allowance Trading Scheme Post 2012).

Wydaje się, iż kwestia pomocy publicznej może okazać się decydująca dla rozstrzygnięcia, czy derogacyjne nieodpłatne uprawnienia do emisji w ogóle zostaną przyznane, co z kolei, biorąc pod uwalę skalę problemu obejmującego, oprócz Polski, również kilka innych krajów UE, może okazać się bardzo istotne dla kształtowania się trendów cenowych na właściwych rynkach.


Komisja Europejska opublikowała komunikat, w którym dokonała kilku odważnych interpretacji dotyczących dotychczas niejasnych kwestii związanych ze statusem jednostek CER i ERU w Europejskim Systemie Handlu Emisjami po 2012 r.

 


Weszły w życie zmiany rozporządzenia rejestrowego uprawnień do emisji, które w znacznym stopniu ograniczają ryzyko podważania tytułu prawnego do uprawnień, które zostały przetransferowane na rachunek nabywcy.

Dotychczas ta ochrona była znacznie słabsza a przepisy nie chroniły transakcji w wystarczającym stopniu, co znalazło odzwierciedlenie w problemach prawnych, jakie wynikły po kradzieżach jednostek z rejestrów i późniejszym znacznym ograniczeniu obrotów na rynku spot EU ETS.

 

Wskazane regulacje będą mieć fundamentalne praktyczne znaczenie dla rozwoju  obrotu uprawnieniami emisyjnymi.

 

 

“Zaufana lista”, wyodrębnienie dodatkowych typów rachunków w rejestrze uprawnień do emisji (w tym “rachunku handlowego”), wprowadzenie 24-godzinnego opóźnienia pomiędzy zainicjowaniem a wykonaniem transferu jednostek, dostęp „tylko do odczytu”, jak również nowe, bezwzględne zasady uniemożliwiające zakwestionowanie już wprowadzonego do rejestru transferu, w założeniu mają przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa rejestrów i tym samym, aktywów posiadaczy rachunków.

 

Niektóre ze wskazanych rozwiązań zostały zaprojektowane jako obligatoryjne, inne będą wymagały podjęcia decyzji przez posiadaczy rachunków, stosownie do realizowanych przez nich polityk i strategii rynkowych.