Takie stanowisko potwierdził także niedawno, już w bardziej ogólnej interpretacji z dnia 18 lutego 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach (sygnatura IBPBI/2/423-1426/09/MO).


Wnioskujący o interpretację argumentował w tej sprawie, iż uprawnienia do emisji mogą uczestniczyć w różnego rodzaju zdarzeniach gospodarczych w zależności od przyjętej w spółce strategii. Spółka wymieniła tu przykładowo:

 

„1. podmioty prowadzące instalacje mogą „trzymać" darmowe uprawnienia na swoich rachunkach do momentu umorzenia. Niemniej, ze względu na ich wartość rynkową, sprzedaż całej ilości posiadanych uprawnień może przynieść jednostce znaczny zastrzyk gotówki, który będzie w zasadzie darmowym kredytem na sfinansowanie innych potrzeb związanych z działalnością gospodarczą. Przed datą umorzenia uprawnień za dany rok obrotowy jednostki mogą dokonać transakcji odwrotnej (odkupić) wcześniej otrzymane darmowe uprawnienia - nie wyklucza się że transakcje te przeprowadzone zostaną w celu chwilowego pozyskania wolnych środków obrotowych,


2. ponieważ istnieje możliwość umorzenia części emisji jednostkami ERU czy CER -prowadzący instalacje mogą sprzedać część darmowych uprawnień i na ich miejsce dokonać zakupu tańszych CER czy ERU zarabiając na różnicy ceny i/lub kursie waluty,


3. prowadzący instalacje, dysponujący darmowymi EUA, mogą je oddać w odpłatne zarządzanie innym podmiotom,


4. podmioty mogą nabywać EUA, CER czy ERU w celu pokrycia dodatkowej (dokładnie znanej) wielkości emisji a także w celach inwestycyjnych (licząc na zmiany cen czy kursów walut),


5. nabyte odpłatnie EUA, CER czy ERU mogą być wykorzystane do umorzenia w następnych latach (2010,2011 czy 2012), i wreszcie


6. przyznane na dany rok obrotowy uprawnienia oraz zakupione EUA, CER czy ERU ulegają umorzeniu w liczbie odpowiadającej rzeczywistej wielkości emisji CO2”.

 

Spółka uzasadniała, iż jednorazowy zakup w trakcie roku podatkowego całego planowanego wolumenu uprawnień nie może zostać uznany za koszt podatkowy ponieważ wydatek dotyczy kilku lat podatkowych. Spółka zaznaczyła we wniosku, iż nie zgadza się ze stanowiskiem określającym moment uznania wydatku na nabycie uprawnień do emisji za koszt podatkowy z chwilą ich nabycia. Zdaniem spółki, wydatek na jednorazowe nabycie uprawnień pokrywające niedobór z kilku lat okresu rozliczeniowego uznawany powinien być sukcesywnie, w miarę pokrywania rzeczywistego niedoboru.

 

Także jednak i w tej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał, iż wydatki poniesione na nabycie uprawnień do emisji należy uznać za koszty pośrednie. Uzasadniając (dość lakonicznie) to stanowisko wskazał, iż stanowią one koszty funkcjonowania spółki, których poniesienie jest związane z prowadzeniem działalności. Wg organu podatkowego „posiadanie uprawnień do emisji dwutlenku węgla jest bowiem warunkiem prawidłowego funkcjonowania spółki”.