Spis treści

 

Ochrona dobrej wiary nabywcy uprawnień emisyjnych objętych transferem w rejestrze

 

Szczególną uwagę należy zwrócić na art. 37 ust. 4 nowego rozporządzenia.

 

Przepis ten stanowi, iż nabywca i posiadacz uprawnienia lub jednostki Kioto działający w dobrej wierze nabywa prawo własności uprawnienia lub jednostki Kioto, które nie jest obciążone ewentualnymi wadami prawnymi po stronie zbywcy.

 

Przepis ten stanowi odpowiednik istniejących regulacji w polskim kodeksie cywilnym o ochronie dobrej wiary nabywcy rzeczy ruchomych (art. 169 k.c.) lub w odniesieniu do nieruchomości w ustawie o księgach wieczystych. Konieczność dodatkowej regulacji w rozporządzeniu Komisji Europejskiej odnoszącej się specyficznie do uprawnień emisyjnych wynikała z faktu, iż dotychczas prawo unijne nie przesądzało charakteru prawnego uprawnień EUA, które przez ustawodawstwa państw członkowskich UE były bardzo różnorodnie kwalifikowane (jako towar, jako prawo o charakterze niematerialnym, jako instrument finansowy, itp.). Rozporządzenie rejestrowe nie przesądzając tej kwestii wprowadziło jednak ww. przepis o ochronie dobrej wiary nabywcy uprawnień do emisji, który w efekcie może być stosowany niezależnie od rodzaju kwalifikacji prawnej poczynionej na gruncie ustawodawstwa krajowego.


Powyższe w zasadniczy sposób wpływa na bezpieczeństwo transakcji w zakresie obrotu uprawnieniami do emisji znacznie ograniczając ryzyko zakwestionowania tytułu własności nabytych uprawnień do emisji, które zostały przekazane na rachunek w rejestrze nabywcy.

 

W tym kontekście wypada także nadmienić, iż projekt  nowej dyrektywy w sprawie rynków finansowych tzw. MiFID II oraz MiFIR dokonuje kwalifikacji uprawnień do emisji jako instrumentu finansowego, co w znacznym stopniu przyczyni się do uregulowania, dotychczas budzącego wątpliwości, reżimu regulacyjnego.

 

Przesądzenie kwestii, czy uprawnienia emisyjne są instrumentem oznaczonym co do tożsamości czy tylko co do rodzaju

 

Wskazany problem, aczkolwiek o znaczeniu ściśle prawnym, wywiera wpływ na rozstrzygnięcie szeregu kwestii szczegółowych, które mogą wystąpić w zakresie obrotu uprawnieniami do emisji. Jakkolwiek polska wersja językowa rozporządzenia rejestrowego może wydawać się w pewnym sensie niejasna, czytana w zestawieniu z angielską pozwala na postawienie tezy, iż rozporządzenie rozstrzyga wskazany dylemat na rzecz kwalifikacji uprawnień emisyjnych jako instrumentów oznaczonych tylko co do rodzaju. Przesądzenie to posiada swoje znaczenie, bowiem należy pamiętać, iż uprawnienia emisyjne są oznaczone indywidualnymi unikalnymi numerami, który to fakt mógłby przemawiać za tezą przeciwną.

 

Osobnym blokiem zagadnień związanych z regulacją wskazanego art. 37 rozporządzenia rejestrowego jest nieodwracalność transakcji, do której to kwestii odniosłem się w cyt. wyżej artykule Projekt rozporządzenia Komisji Europejskiej ustanawiającego jednolity europejski rejestr uprawnień do emisji – szczegóły nowych rozwiązań ujawnione” (punkt 4 – Ostateczność transferu jednostek)